The art of doing nothing (and losing your sanity)

February 1, 2012 § 3 Comments

WARNING: This post contains excessive amounts of laziness, inactivity, alcohol and illogical travel plans. Those unaccustomed to this, or who may be in any way distured by these factors, are advised to avert their eyes.

Sawadee ka / Sabaidee! Zoals beloofd, meer dan een maand later een update. Here we go. Om je alvast een beetje voor te bereiden op de chaos die volgt, ik heb de afgelopen 42 dagen zo gereisd:

Chiang Mai – Pai – Chiang Mai – (Chiang Khong) – Luang Prabang – Chiang Mai – Pai – Chiang Mai – Ayutthaya (- morgen Bangkok)

En dan nu met een kaart erbij, met allerlei prachtige kleurtjes:

Enfin. Zoals je kunt zien, is Chiang Mai dus een beetje mijn base geweest de afgelopen anderhalve maand, en ik ben er dan ook in totaal zo’n 3 weken geweest. De mensen die in het hostel werken waar ik sliep kennen me inmiddels, en vroegen toen ik gisteren wegging of ik terug zou komen voor Songkran (Thais Nieuwjaar), op 15 april. Ik dacht het even niet, although it is tempting…

De eerste keer dat ik in Chiang Mai was, ben ik er twee volle weken gebleven, oftewel voor zowel Kerst als Oud & Nieuw. Wat heb ik in die tijd gedaan? Vrij weinig. Gelezen, in het hostel op kussens gelegen, een aantal keer naar de university campus gefietst (die trouwens echt geweldig is, middenin een soort bos, met een gigantisch meer in het midden. Perfect om te relaxen), een korte kookcursus, bijna elke avond uit, achterlijk veel (gestoorde) mensen ontmoet; and the hardest part of my day was deciding what I was going to eat. Life ain’t too shabby in northern Thailand.

Kerst in Chiang Mai was een vrij maffe, bijna surrealistische ervaring. De avond van tevoren (Christmas’ Eve) uit geweest, en letterlijk afgeteld tot de 25e. De volgende ochtend was ik opeens omringd door Engelsen die allemaal hun familie en vrienden misten, en daarom heerlijk kerstmuziek hadden opstaan. Jingle Bells, Let it snow en All I want for Christmas is you, op een stevig volume terwijl je met 30 graden in de zon ligt. In Chiang Mai, zoals overal in Azie, hadden ze al weken door dat het bijna kerst was, dus op verschillende plekken in de stad stonden kerstbomen, meisjes verkleed in Santa uniforms en as the icing on a cake: een heuse ijsbaan, gemaakt van plastic. Christmas has never been more artificial and commercialized. De restaurants speelden hier ook goed op in: overal werden Christmas lunches & dinners aangeprijsd, voor iedereen die thuis miste. Waaronder dus de groep Engelsen waarmee ik was. Zo heb ik dus voor het eerst in mijn leven een typisch Engelse roast (roast turkey, stuffing, gravy, roast potatoes, cranberry sauce, veggies) voor lunch gehad. Na deze on-Thaise maaltijd werd het tijd voor iets anders, oftewel, de bioscoop. De enige film die in het Engels was, was Mission Impossible 4, dus hopla, weer heb ik mezelf enkele uren vermaakt met de geweldige acteerprestaties van Tom Cruise & co. Uiteindelijk weer in het hostel terecht gekomen, beetje rondgefietst, uit geweest en rond een uur of 2 in de ochtend dan gedineerd met dim sum. Just another Christmas in Chiang Mai.

Nadat iedereen bijgekomen was van Kerst, begonnen de meeste mensen Chiang Mai weer te verlaten. Bijna iedereen die ik had ontmoet, ging of naar Pai, of naar Bangkok, of naar Ko Pha Ngan voor Oud & Nieuw. Ik, daarentegen, wist dat ik in Chiang Mai zou blijven, want Sir Henry zou gezellig op 31 december van Kuala Lumpur naar Chiang Mai vliegen, compleet gelukkig dat hij van z’n baan verlost was. En om nou voor een aantal dagen op en neer naar ergens vlakbij te gaan, zag ik niet erg zitten. Zo heb ik dus vrolijk nog een aantal dagen mijn vaste routine van eten, fietsen, eten, lezen, uitgaan en eten aangehouden. En toen was daar Oud en Nieuw. Ik had besloten dat het een geniaal idee was om Henry van het vliegveld op te halen per fiets, aangezien hij een tas met wieltjes had. Zo gezegd, zo gedaan, en na eerst vijf minuten lang uitgemaakt te zijn voor idioot door hemzelf, bleek het een prima idee te zijn, en hebben we half Chiang Mai aan de slappe lach geholpen door deze circusact. Een aantal uur later vrolijk Oud en Nieuw gevierd met een grote groep van het hostel, en in de late uurtjes m’n bedje opgezocht.

Een aantal dagen later werd het dan toch tijd om Chiang Mai te verlaten. Op naar Pai! Pai staat bekend als een van de ultieme hippie dorpjes die deze wereld rijk is, oftewel, even more opportunity for laziness. De weg erheen scheen fantastisch te zijn, en een aantal mensen die ik had ontmoet hadden die dus met scooters gedaan. Het plan was dus om met de scooter naar Pai te gaan, ik achterop. Helaas had my ride nog nooit met een passagier gereden, en nog nooit op een semi-automaat. En dat op een weg die bekend staat om zijn 762 bochten. Slik. Na een nacht waarin ik een aantal keer compleet paranoia en drenched in angstzweet wakker ben geworden, heb ik de ochtend dat we weggingen besloten om samen met nog een ander meisje gewoon zelf scooters te huren. Had ik ooit op een scooter gereden? Neuh. De eerste paar minuten waren dus lachen, gieren, brullen en doodangsten uitstaan, maar daarna bleek het prima te gaan. Hallo 90 op de snelweg. Eenmaal in de bergen ging het een stuk langzamer, maar dat was wel prima – zo zag je tenminste wat van de weg, die inderdaad prachtig was.

Uiteindelijk dan in Pai aangekomen, en ingecheckt bij Spicypai, een hostel net buiten het dorp, middenin een rice paddy. Spicypai is by far de meest relaxte plek die ik tot nu toe op deze aardbol ben tegengekomen. Everyday is a hammock day, en je eetpatroon wordt gereduceerd tot 2maals daags eten, gewoon zodat je niet je hangmat uit hoeft. Het is zelfs zo erg dat er een aantal mensen zijn die er gewoon zijn ‘vergeten’ weg te gaan: een jongen was daar nu al 6 weken, en iemand anders begon net aan z’n 3e maand. Na bijna een week van extreme relaxation werd ik alleen toch wel een klein beetje gek (zeker als je daarbij optelt dat bijna hetzelfde al 2 weken aan de gang was in Chiang Mai), en werd het zeker tijd om terug te keren naar Chiang Mai. Andere reden waarom het tijd was om terug te keren: op 15 januari zou moedertjelief Luang Prabang binnenvliegen om een week met mij in Laos te spenderen. Het zou dus wel zo aardig zijn als ik daadwerkelijk in Luang Prabang was voordat ze aankwam, wat ik met liefde deed. Zo gezegd, zo gedaan, en vanaf Chiang Mai met de bus en de slowboat naar Luang Prabang. Waarom heet het de slowboat? Omdat je er twee dagen over doet. Prima tocht, mooi uitzicht vanaf de Mekong en weer een nieuwe levenservaring erbij: probeer niet half uit de boot te springen omdat de afstap te groot is als je in Laos aankomt. Een natte broek en een pijnlijke knie kunnen mogelijke uitkomsten zijn.

Uiteindelijk dan op 13 januari in Luang Prabang aangekomen. Luang Prabang is de tweede grootste stad van Laos, na Vientiane (de hoofdstad), en is qua grootte vergelijkbaar met een gemiddeld dorp. Verder hebben ze in Luang Prabang (of misschien zelfs de rest van Laos, dat weet ik niet zeker) iets leuks bedacht: een avondklok. Na 23:30 zijn er geen bars meer open, en zijn er dus nauwelijks mensen op straat. De Laotianen hebben hier een wel heel bijzondere oplossing voor bedacht: bowling alleys. Deze bevinden zich net buiten de city limits en hoeven zich niks aan te trekken van de curfew. Oftewel, in Luang Prabang gaan alle falang (buitenlanders) eerst naar Utopia, Hive of Laolao Garden (bar, bar, bar+restaurant) om vervolgens de rest van de avond te gaan bowlen onder het genot van een Beerlao of 10, whisky en Laolao, de national spiritus. Mocht men denken dat ‘bowlen’ een codewoord is voor een cafe waarbij je ook kunt bowlen: you are mistaken. Het is letterlijk een 10-lane bowling alley, met ontzettend felle TL-lichten, waardoor de eerste schok als je binnenloopt dus niet het geluid van de strikes en missers is, maar het licht. Enfin. Interessant was het zeker. De eerste avond was niet geweldig, maar de tweede avond had men besloten dat mijn verjaardag best vanaf 6 uur ‘s avonds 14 januari gevierd kon worden, en zo zijn we dus tot in de late uurtjes doorgegaan. Om vervolgens de volgende ochtend om een uur of 11 richting vliegveld te gaan om moeders op te halen.

En toen was daar mijn moeder! Het blijft maf om je moeder te zien na 3 maanden, en ik geloof dat zij dat ook wel vond. Ik ben in ieder geval de eerste vijf uur ongeveer non-stop aangestaard omdat ze zo blij was me te zien. Al snel kwamen we er achter dat we allebei wat compromissen zouden moeten sluiten: ik was immers erg lui, en she wanted to make the most out of the week. Uiteindelijk is het prima gelukt, alhoewel het wel een van de meest actieve weken was die ik in een maand heb gehad. Kookcursus (lekkerrr), 30km naar een waterval gefietst en terug (the way there was hell, I resembled a tomato-eggplant hybrid, the way back was heaven) rondgelopen in Luang Prabang, naar een grot geweest en een dag gekayakt (hallo verzuurde armen, I was in agony that evening). Ondertussen hebben we ook tijd gemaakt voor niksdoen, en hebben we ook redelijk wat tijd aan eten gespendeerd. Helaas is moeders op een gegeven moment ook een beetje ziek geworden van of het markteten (10,000 kip, oftewel een euro, voor een vol bord eten, ideaal voor de budget traveller) of een fruitshake daarna. Een dag en een Laotiaanse barbeque later voelde ze zich gelukkig weer beter. On a side note: in die week zijn we trouwens in een zeer relaxt hotel gebleven. Zachte bedden, oh mijn god, wat had ik jullie lang niet meer meegemaakt.

Na een week ging moeders betraand en wel dan weer terug, met de mededeling dat ze zich nu beter voor kon stellen hoe ik het daar in het verre Azie had. Niet dat ze nog nooit in Azie was geweest, maar nog steeds. Toen werd het weer tijd om te besluiten waar ik nu weer in godsnaam heen zou gaan. Ik wist dat in het weekend van 27, 28, 29 januari in Pai een reggae festival zou zijn, en stiekem wilde ik daar toch naartoe. Begin december was ik namelijk van plan om naar een ander festival in Thailand te gaan, maar uiteindelijk waren er helaas geen mensen waarmee ik kon gaan, en ik had per ongeluk toen de fietstocht in Bangkok voor die dag geboekt. Niet handig. Deze keer was ik dus vastbesloten wel te gaan. Dat betekende dat ik de 26e in Pai wilde zijn, en dat ik uiterlijk de 25e uit Luang Prabang zou moeten vertrekken. That left me with 4 more days to do something else. De eerste dag daarvan was ik eigenlijk alleen maar aan het bedenken waar ik in godsnaam heen kon, aangezien bijna alles in Laos lang duurt (infrastructuur en bussen zijn niet geweldig. Daarnaast houden ze gewoon van langzaam; er wordt ook wel gezegd dat de officiele naam van Laos, Laos PDR, staat voor Laos Please Don’t Rush). Daarom heb ik besloten om maar weer een aantal dagen mijn gebruikelijke routine aan te houden in Luang Prabang.

De 24e dan uiteindelijk met de bus naar Chiang Mai gegaan, en weer een nacht in Chiang Mai gespendeerd. De volgende dag dan met de minibus naar Pai. Nu ik zowel de minibus als de scooter heb meegemaakt, kan ik zonder twijfel zeggen dat de scooter een betere optie is. Meer lucht, meer controle, meer vrijheid. Enfin, 3,5 uur later was ik weer in Pai, back at Spicypai. Toen volgde vier dagen vol met hangmatten, alcohol (een fles whisky bleek toch niet zo’n heel goed idee), Westers eten en katers. Het festival zelf was niet geweldig, maar was uiteindelijk toch gezellig, zeker toen ik allerlei mensen tegenkwam die ik nog uit Luang Prabang, Bangkok en zelfs Kuala Lumpur kende. De laatste dag begon ik toch wel een klein beetje gek te worden van mijn eigen luiheid – het duurde nu toch wel erg lang. Daarom was ik eigenlijk wel blij dat ik had besloten de ochtend na het Reggae fest te vertrekken, en richting Ayutthaya, de oude hoofdstad, te gaan. Ik ben, zoals gewoonlijk, via Chiang Mai gegaan – weer een nacht daar gebleven, maar deze keer voornamelijk omdat ik terug moest naar het Chinese consulaat, en dat was van de 23e tot de 30e gesloten ivm Chinees nieuwjaar. De eerste keer dat ik in Chiang Mai was, had ik mijn Chinese visum aangevraagd (na eerst de weg kwijtgeraakt te zijn, daardoor om 11:31 aangekomen bij het consulaat, visa application closes at 11:30, so they refused to process my visa, die avond uit, niet geslapen, en de volgende ochtend brak en slightly tipsy om 9 uur op de stoep. 4 dagen later had ik hem.), maar ze hadden het voor elkaar gekregen om mijn geboortedatum in 15 april te veranderen. Niet handig. Vriendelijk gevraagd of ze dat misschien wilden veranderen, en nu heb ik dus een prachtig nieuw double entry visum, 2x een maand geldig, waarbij ik op 15 januari 1993 geboren ben. Altijd fijn.

Toen dus de nachttrein naar Ayutthaya genomen. Helaas had de trein die ik wilde (19:30) geen bedden meer, dus ik heb de trein van 16:30 genomen. Verwachte aankomsttijd: half vijf  ‘s ochtends. Ach ja. Godzijdank hebben de treinen hier ook vertraging, dus om half zes werd ik wakker geschud met de mededeling dat ik snel uit de trein moest stappen omdat ik vrijwel de enige was die er hier uitging. Oftewel, ze stopten dus niet bij het perron, maar drie sporen verder. En nee, tussen die sporen zaten geen perrons. Ik dus voorzichtig uit de trein gestapt en mezelf naar het perron gehaast. Altijd weer een ervaring. Na een kort bootritje en een aantal minuten lopen een guesthouse gespot, waarvan de receptie helaas pas om 7 uur openging. Na een uur heerlijk in een van de fauteuils geslapen te hebben, kwam de mededeling dat ze eigenlijk nog geen bed voor me hadden tot een uur of 11, aangezien dat check-out time is. Toen dus een ander guesthouse gevonden, waar ik wel zo in kon. Heerlijk geslapen voor een aantal uur, en toen een aantal van Ayutthaya’s tempels per fiets verkend. Mij was verteld dat je voor elke tempel een entrance fee moest betalen, maar for some reason gold dat vandaag niet. Als gierige Hollander is dat natuurlijk altijd fijn, en ik heb er dan ook optimaal gebruik van gemaakt door dwars door een stuk of 6 tempelcomplexen te fietsen. Intussen kreeg ik voor de eerste keer op m’n reis een lekke band. Op zoek gegaan naar een fietsenmaker, en een half uur en een aantal euro later had ik weer een prachtige, goedwerkende band. Dacht ik. Ik heb nog even rondgefietst en vlak daarna ging ik wat eten. Toen ik terugkwam en de terugtocht begon, bleek m’n band weer lek. Gelukkig keken ze bij de fietsverhuur niet echt naar de staat van de fiets, anders had ik 2x voor een lekke band moeten betalen. Alhoewel het eigenlijk wel te verwachten viel van een fiets die voor een euro wordt verhuurd…

Morgen ga ik dus terug naar Bangkok; weer heerlijk eten, fietsen, naar de film en eindelijk naar de kapper. Ja, ik ben een schijterd als het op m’n haar aankomt, en Bangkok lijkt me een goeie optie als het op een Westers kapsel aankomt. Daarna ga ik waarschijnlijk gelijk door naar Cambodja, Zuid-Laos klinkt erg aantrekkelijk maar ik blijf liever wat langer ergens dan dat ik na een dag weer moet vertrekken. Het plan is om uiterlijk 10 maart China in te gaan voor een maand, daarna moet ik het land uit en ga ik dus een aantal dagen naar Hong Kong, waar ik vaders zal zien, om daarna weer vrolijk China in te gaan. En daarna naar Japan te vliegen. En daarna naar huis. Oh god, het lijkt al zo dichtbij… ik wil nog niet naar huis. Sorry lieve mensen thuis, maar het liefst blijf ik nog zo lang mogelijk in Azie.

Foto’s komen er aan, helaas heeft deze computer besloten om geen contact te maken met mijn camera.

En alweer een kwart scriptie… zeker tijd om te stoppen. Een post met foto’s en random dingen die ik ben vergeten volgt nog een keer. Tot de volgende keer!

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , ,

§ 3 Responses to The art of doing nothing (and losing your sanity)

  • Michael The says:

    Zat nog onlangs te denken wanneer dit weer zou komen… en je hebt niks achtergehouden, een kwart scriptie indeed. Maar wel leuk om te lezen. Ik kijk zeker uit naar foto’s.

  • Lilian says:

    What kun je het toch ONTZETTEND druk hebben met (bijna) niets doen :-D.

    Geniet vooral zoveel je kunt. Het is hier nu -5, maar de gevoelstemperatuur is -10. Je begrijpt: de Elfstedenkoorts steekt alweer her en der de kop op.

    Stralend zonnetje in een strakblauwe hemel, dat wel. Maar geen weer om buiten in een hangmat te bivakkeren 🙂

    • kirstylia says:

      jazeker. zoals een jongen in Pai zei: “Today I have a full schedule of urgent hammock business that requires my undivided attention.”

      en je kunt met welke temperatuur dan ook in een hangmat liggen, ik heb met 5 graden in de hangmat geslapen 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

What’s this?

You are currently reading The art of doing nothing (and losing your sanity) at Lost in Asia.

meta

%d bloggers like this: